In december 2015 hield de Conference of the Parties in Parijs haar 21e vergadering (COP21). Ze betekende een enorme stap vooruit in de internationale strijd tegen klimaatverandering. De vergadering heeft de weg uitgestippeld voor een cruciale milieukwestie: Hoe verlagen we de uitstoot van broeikasgassen zodat de temperatuur van onze atmosfeer op grondhoogte met minder dan 2°C stijgt tegenover de pre-industriële niveaus?

Het succes van de conferentie werd bevestigd toen het akkoord het vereiste aantal landen voor ratificatie achter zich schaarde (minimum 55 landen die meer dan 55 % van de wereldwijde CO2-uitstoot vertegenwoordigen) en van kracht werd. Nooit eerder was zo'n alomvattend akkoord in zo'n korte tijd geratificeerd.

Een van de belangrijkste verwezenlijkingen van het akkoord was het feit dat het 195 landen rond een gezamenlijk doel verenigd heeft, met inbegrip van China en de VS, de twee landen met de grootste CO2-uitstoot. De privésector, die een cruciale bijdrage levert aan het behalen van de doelstellingen, was zichtbaarder dan ooit tevoren en zowel bedrijven als regeringen verbonden zich ertoe om hun koolstofvoetafdruk te verkleinen en naar hernieuwbare energie over te schakelen.

In 2009 had COP15 in Kopenhagen zich tot doel gesteld om tegen 2020 minstens $ 100 miljard per jaar in te zamelen om ontwikkelingslanden te helpen de klimaatverandering op te vangen en zich aan te passen. COP21 heeft die doelstelling opnieuw onderschreven. Het was een cruciale beslissing die wederzijds vertrouwen voor toekomstige acties moest creëren. Toch waren de verbintenissen die tijdens COP21 via de geplande nationaal bepaalde bijdragen (GNBB's) aangegaan werden, onvoldoende om de globale doelstelling rond klimaatverandering te bereiken. Om de kloof te dichten moeten de ondertekenaars nieuwe plannen met telkens meer ambitieuze doelstellingen indienen, en dat elke vijf jaar.

COP22 werd in Marrakesh, Marokko gehouden en was een ander soort vergadering. Terwijl Parijs om het besluitvormingskader draaide, bepaalde Marrakesh de route voor een geloofwaardige vooruitgang. Het broodnodige "actieplan" bleek te ambitieus om in een stap te bereiken. Maar COP22 legde wel een deadline in 2018 vast voor een "regelboek". Dat boek moet de implementatie, naleving en controlemechanismen van het akkoord voorbereiden, net als de publieke financiering en de verdeling van de financiële lasten over de ontwikkelde en ontwikkelingslanden.

Het resultaat van de Amerikaanse presidentsverkiezingen heeft ongetwijfeld een schaduw over de COP22-top geworpen. De onderhandelaars waren bezorgd over het toekomstige beleid met betrekking tot immigratie, internationale handel, defensie en natuurlijk het milieu. Het valt moeilijk te voorspellen wat president-elect Donald Trump echt zal doen, maar zijn eerste benoemingen op cruciale posten betekenen weinig goeds voor het engagement van de VS om klimaatverandering aan te pakken.

De regering-Trump kan de federale steun voor klimaatprogramma's intrekken, het Clean Power Plan schrappen (dat bepaalt een nationale limiet voor de CO2-uitstoot van energiecentrales), de regelgeving van het Amerikaanse milieuagentschap afzwakken en het akkoord van Parijs volledig opheffen. Die acties kunnen ook de inzet van andere landen afzwakken.

Niettemin kan het ingewikkeld worden om de VS uit de COP21-akkoorden terug te trekken. Een opt-out zal pas na vier jaar effectief worden, omdat een land zijn intentie om zich terug te trekken pas drie jaar na de ratificatie kan aankondigen en het terugtrekkingsproces nog eens een jaar zou duren.

De cruciale uitdagingen waarover op COP21 en COP22 gesproken werd, worden weerspiegeld in Candriams beleggingsfilosofie en onze 20-jarige geschiedenis als een verantwoorde belegger. Onze ethische verantwoordelijkheid ten aanzien van de huidige én toekomstige generaties nemen door de klimaatverandering op te vangen en aanpassingen door te voeren, dat zullen de essentiële kwesties voor beleggers worden. Dat engagement komt voort uit de overtuiging dat de risico's en kansen in verband met milieukwesties ook echte financiële risico's en kansen vormen.

Energie-efficiëntie is het beste voorbeeld van het samenvallen van financiële en ecologische belangen. Er zal meer en meer vraag zijn naar koolstofarme technologieën en zij zullen daarom hun groei moeten financieren. Beleggers zoals Candriam kunnen die transitie op een overwogen en transparante manier ondersteunen. We zullen klimaatverandering bestrijden via ons beste wapen: ons beleggingsproces.