Welke beheerkeuzes maken een ‘structurele’ decorrelatie van de portefeuille mogelijk?

De beheerstrategie kan op verschillende niveaus de decorrelatie van een portefeuille beïnvloeden.

Op korte termijn is de doelstelling om de gevoeligheid voor hevige, in de tijd beperkte schommelingen te verminderen. Een portefeuille die ernaar streeft zijn nominale nettoblootstelling te beperken (of te neutraliseren), is in dergelijk klimaat bijzonder doeltreffend. Doorgaans zijn daarin immers alle activa met elkaar gecorreleerd. De portefeuille beschermen via shortposities met dezelfde nominale waarde als de longposities werkt goed: de bewegingen van beide delen van de portefeuille worden vergelijkbaar met de onderliggende correlatie en de impact op de portefeuille blijft zeer beperkt. Een goede manier om de gevoeligheid van de aldus samengestelde portefeuille voor hevige schokken te controleren, zijn stresstests.

Op langere termijn is de doelstelling om de gevoeligheid voor langlopende bewegingen van de onderliggende markt te verminderen. Louter de delta afdekken volstaat daarvoor niet. Over een langere periode bekeken komen de verschillen tussen aandelen in gevoeligheid voor hun markt tot uiting. Met behulp van de bèta – de gevoeligheid van elk effect in vergelijking met zijn benchmark – kan de globale gevoeligheid van de portefeuille worden bepaald. Bij het samenstellen van zijn posities moet de beheerder er dus naar streven de bèta in absolute waarde zeer laag te houden om de gevoeligheid op lange termijn voor schommelingen binnen zijn beleggingsuniversum te beperken.

Ook de originaliteit van de beleggingsaanpak helpt om een portefeuille te onderscheiden van de gangbare beheermodellen die de meeste portefeuilles gebruiken. Wij combineren daarom twee benaderingen die binnen de sector zelden samen worden benut.

In eerste instantie hanteren we een methodische en kwantitatieve aanpak om beleggingskansen op te sporen:

• Om voor het gedeelte liquiditeiten in aanmerking te komen, moeten posities aan strikte voorwaarden voldoen, zodat ze geen extra risico aan de portefeuille toevoegen.
• In het dagelijkse beheer gebruiken wij kwantitatieve processen en modellen om zeer precies in beeld te brengen op welke kansen wij willen inspelen.

In tweede instantie hanteren we een fundamentele aanpak om onze strategieën ten uitvoer te brengen. Die houdt in dat we proberen om de impliciete risico’s van elke positiekeuze te doorgronden. Zo kunnen we elke positie binnen de gegeven context goed- of afkeuren en eventueel passende maatregelen voorstellen (afdekking, nominale waarde enz.).

Door die drie analyseniveaus op onze eigen fondsen toe te passen, kunnen we u beleggingsoplossingen aanbieden die niet gecorreleerd zijn met de stemming op de markten en hun ontwikkeling op korte of lange termijn. Zij vormen in deze onzekere tijden een broodnodige aanvulling op uw klassieke beleggingsportefeuille.