Monetaire politiek: een nieuw tijdperk ?

Na 10 jaar soepele monetaire politiek is er in 2018 een omslagpunt bereikt. Het begin van dit nieuwe tijdperk zet de financiële markten langzaamaan op zijn kop. Na een enorme toename van de balansen van de grote centrale banken, zijn deze nu aan het stabiliseren. De vermindering van de nettoaankopen van de Europese centrale bank naar 30 miljard euro per maand en de balansdaling van de Federal Reserve (FED) betekenden het begin van een liquiditeitsverkrapping. Terwijl de FED zijn basisrentetarieven sinds december 2015 voor de negende keer op een rij met 0.25% verhoogd heeft, en de Europese centrale bank op het punt staat zijn aankopen stop te zetten, is de financiële toestand verslechterd en hangen er grijze wolken boven de wereldeconomie. Het einde van de ‘quantitative easing’ blijkt een hachelijke onderneming te zijn !

Het lijdt geen twijfel dat deze monetaire normalisatie zal samengaan met een intelligente communicatie van de centrale banken ! Na de belofte om de rentetarieven niet te verhogen vóór de zomer van 2019, en om verder de interesten van hun activa te herinvesteren en dit “zolang het noodzakelijk is”, vragen we ons af wat Mario Draghi nog in petto heeft vóór zijn vertrek ? Hij zal zeker zijn steun betuigen aan de banksector die slechts zal kunnen overleven in een context van hogere geldmarktrente en lage financieringskosten. Wij zien dus een verlenging van de financieringsactiviteiten op zeer lange termijn (TLTRO) in het eerste semester en een eerste verhoging van de depositorente in het tweede semester. In de VS zal de FED van Jerome Powell een aanpak hanteren die meer pragmatish en afhankelijk van economische data is. Ze zou in 2019 nog 2 renteverhogingen moeten doorvoeren, vooral omwille van de loondruk veroorzaakt door het lage werkloosheidscijfer. In dit verband zal het renteverschil tussen de Verenigde Staten en Europa hoog blijven, maar het zou langzaamaan moeten afnemen, in de eerste plaats voor de langetermijnrente.

De prestaties van de obligatieactiva zal niet ongedeerd uit deze monetaire normalisatie komen. Enerzijds zal de vraag naar obligaties minder hoog zijn en anderzijds zal het aanbod hoger liggen. De financiering van de begrotingstekorten zullen het obligatieaanbod doen toenemen, terwijl de aankopen van de centrale banken een pak lager zullen liggen. Dit zal leiden tot een toename van de volatiliteit, voornamelijk van de bedrijfsobligaties, maar ook tot het ontstaan van een liquiditeitsrisico. Wat de bankobligaties betreft, zou het vervallen van de herfinancieringsactiviteiten op lange termijn (TLTRO) 200 miljard euro aan financieringsbehoeften met zich kunnen meebrengen van het type gedekte en senior schuld. De aankondiging van een uitbreiding van deze herfinancieringsactiviteiten op lange termijn door de ECB zal een verademing betekenen voor de financiering van de Europese, en in het bijzonder de Italiaanse, banken !

Tot slot, meer nog dan door volatiliteit, zal 2019 gekenmerkt worden door de terugkeer naar normale marktomstandigheden. Wanneer de monetaire tsnunami ons overspoelt, neemt hij alles mee wat hij op zijn weg tegenkomt. En helaas is het pas wanneer de zee zich terugtrekt, dat de schade zichtbaar is. Een veeleisende beleggingsbenadering maakt zijn terugkeer en zal mooie investeringsopportuniteiten bieden, terwijl de creditspreads reeds terug op meer aantrekkelijke niveaus geprijsd zijn. Selectiviteit en flexibiliteit zullen de sleutelwoorden zijn van ons obligatiebeheer om u in 2019 veilig uw bestemming te doen bereiken.