De Fed, alleen tegen allen?

“De controverses van een niet onverwachte stijging”

Zoals verwacht heeft de Fed deze week haar voornaamste rentetarief voor de tweede keer dit jaar verhoogd. Deze niet onverwachte stijging is toe te schrijven aan een bloeiende Amerikaanse economie. Met een verwachte groei voor het tweede kwartaal van 3%, een lager werkloosheidspercentage en een inflatie nog steeds in de buurt van 2%, stemt volgens de regel van Taylor het optimale voornaamste rentetarief overeen met 5%, wat nog veraf ligt van de huidige rente van 2%. De weg van de monetaire normalisatie lijkt dus voor de hand te liggen. En de FED zou dit jaar haar rente nog twee keer kunnen verhogen om te komen tot 2,50%.

Toch roept zoals steeds het monetaire beleid controverse op.

In de eerste plaats omwille van de Amerikaanse obligatiecurve die gevaarlijk vlakker wordt. Zo bedroeg het verschil tussen de rente op 2 jaar en de rente op 10 jaar recent 40 punten. Zoals verduidelijkt door Lael Brainard, een gouverneur van de Federal Reserve, is er sinds 1960 slechts één geval geweest waarin een recessie niet werd voorafgegaan door een omgekeerde curve. Rekening houdend met de verwachtingen op middellange termijn van de FED, zal deze omkering zich naar verwachting voordoen tussen 2019 en 2020… In deze context zou de FED kunnen trachten om de curve steiler te maken door haar positie ten aanzien van de inflatiedoelstelling aan te passen om deze meer symmetrisch te maken. Zo zou de inflatiedoelstelling kunnen overeenstemmen met een beoogde 2% gedurende de volledige cyclus, waarbij enige afwijking, zowel neerwaarts als opwaarts, is toegestaan. Een dergelijke evolutie zou de inflatieverwachtingen uit de hand laten lopen. De tweede controverse houdt geen verband met de Verenigde Staten. Kan de FED alleen haar rente verhogen, terwijl de andere centrale banken overal ter wereld hun rente historisch laag houden? Noch de Europese centrale bank, noch de centrale banken van Zweden, Noorwegen, Zwitserland, Australië, Nieuw-Zeeland of Engeland hebben gereageerd op de stijgingen door de FED. Zelfs de opkomende landen hebben vandaag historisch lage valutakoersen en heel weinig landen zijn gestart met een monetaire normalisatie. In deze context zouden de stijging van de dollar en van de Amerikaanse rente een risico kunnen vormen voor de wereldwijde groei. De monetaire normalisatie zou dus moeten voortgezet worden in de Verenigde Staten, maar deze zal nauwgezet moeten opgevolgd worden aangezien niet kan worden uitgesloten dat de FED van Jérome Powell haar reactiefunctie licht aanpast.